جاش فتال، شان باوئر و سارا شورد، زندانیان آمریکایی که به تازگی از زندانهای ایران آزاده شدهاند، دیروز یکشنبه در اولین کنفرانس مطبوعاتی خود درنیویورک به خبرنگاران رسانههای آمریکا شرایط زندانهای ایران و وقایعی را که بر آنان گذشته است بازگو کردند.
آنها گفتند که در طول مدتی که در زندان بودهاند مزه بیرحمی دستگاه قضایی ایران را چشیدهاند، در مدت بازداشت بارها به آنها دروغ گفته شده است، از دنیای خارج کاملاً منزوی بودند و بارها صدای فریاد زندانیان زیر شکنجه را شنیدهاند، اما کاری نمیتوانستند بکنند.
شان بائردربخشی از سخنان خود گفت: «شاید شما بپرسید، حالا که آزاد شدید می توانید رفتار دولت ایران را ببخشید؟ جواب ما این است، چطور میتوانیم دولتی را ببخشیم که افراد عادی و زندانیان عقیدتی بیشماری را محبوس کرده است. مردم ایران زیر فشار سنگین دولت بیرحمی هستند که هیچ احترامی برای حقوق بشر قائل نیست. مردم ایران تنها به خاطر شرکت در تظاهرات یا نوشتن یک بلاگ طرفدار دموکراسی یا به دلیل عقاید مذهبی خود زندانی شدهاند. روزنامهنگاران پشت میلههای زندانند و مردم بیگناه اعدام میشوند. اگر دولت ایران می خواهد تصویر خود را در جامعه جهانی تغییر دهد و از فشار بینالمللی بکاهد، باید تمام زندانیان سیاسی و عقیدتی را آزاد کند. همانطور که ما آزاد شدیم، آنها هم باید آزاد شوند.»
آنها در خصوص نحوه زندانی شدنشان، تأکید کردند اگر آمریکایی نبودند، هرگز چنین سرنوشتی پیدا نمیکردند.
جاش فتال در سخنان خود گفت: ۷۸۱ روز در حبس بودیم و اکنون من و شان دوباره انسانهایی آزاد هستیم. وی در خصوص نحوه آزادیشان گفت: چهارشنبه گذشته پس از پایان ورزش صبحگاهی در زندان اوین، اتفاق کاملاً غیرمنتظرهای روی داد. پیش از این، بعد از ورزش، باید چشمبند میزدیم و به سالن میرفتیم و در سلولی ۴ در ۲/۵ متری میماندیم. اما آن روز نگهبانان ما را به طبقه پایین بردند. از ما انگشتنگاری کردند و لباسهایمان را پس دادند اما نگفتند قراراست کجا برویم. ما را به بخش دیگری از زندان بردند که در آنجا دکتر سالمالاسلامی، نماینده سلطان قابوس پادشاه عمان، منتظر ما بود. اولین چیزی که به ما گفت این بود: «برویم به خانه»
او همچنین گفت:« ما تجربه شگفتانگیزی را پشت سر گذاشتیم. ما دو سال در اسارت و انزوای کامل بودیم. اما در چند روز آخر آزادی را تجربه کردیم.» جاش فتال در بخش دیگری ازسخنانش گفت با اینکه بالاخره دولت ایران کار درست را انجام داد نمیتواند بواسطهی آزادی ما اعتباری کامل کسب کند. او گفت که از همان ابتدا به خاطر آمریکایی بودنشان دستگیر شدهاند: «سارا ۴۱۰ روز زندانی بود و ما دو نفر ۷۸۱. این زمان از زمانی که گروگانهای آمریکایی در سفارت آمریکا در تهران زندانی بودند، بیشتر است. » جاش فتال همچنین گفت که صدای فریاد زندانیان دیگر را میشیندند اما نمیتوانستند برای آنها کاری کنند. او همچنین گفت به دروغ به آنها گفته شده بود که خانواده آنها از نامه نوشتن به آنها دست کشیدهاند
جاش فتال همچنین گفت: «در تمام مدتی که در بازداشت بودیم کلا ۱۵ دقیقه با تلفن با خانوادههایمان صحبت کردیم و یک ملاقات کوتاه با مادرانمان داشتیم. برای اینکه بتوانیم نامههایی که از طرف عزیزانمان فرستاده میشد ببینیم، مجبور بودیم اعتصاب غذا کنیم. خیلی از اوقات، بارها و بارها، صدای فریاد زندانیان دیگر را میشنیدیم که مورد ضرب و شتم قرار میگرفتند و واقعاً کاری برای کمک به آنها از دست ما برنمیآمد. سلول انفرادی بدترین تجربه زندگی ما بود و کابوسی بود که سارا ۱۴ ماه آن را تحمل کرد. ملاقاتهای یکساعته روزانه با شورد این قدرت را به ما میداد تا بتوانیم این وضعیت را تحمل کنیم.»
جاش فتال افزود: «ما در دنیای دروغها و امید پوچ زندگی کردیم. بازجوها در مورد سفیر سوییس در تهران دروغ میگفتند که نمیخواهد ما راببیند. آنها به دروغ به ما گفتند که دادرسی عادلانه نصیبمان خواهد شد و به وکیل شجاع و استوارمان آقای مسعود شفیعی دسترسی خواهیم داشت. وحشتناکتر از همه این که به ما گفتند خانوادههای ما از فرستادن نامه به ما خودداری کردهاند.»
جاش فتال گفت هرگونه اقدام مثبت باید مورد توجه قرار گیرد. ما تصمیم مقامات ایرانی در مورد این پرونده را تحسین میکنیم. اما به روشنی میگوییم که آنها شایسته کسب اعتبار کامل نیستند، زیرا از اساس دستگیری ما توجیهی نداشت.
در این جلسه شان باوئر نیز با تشکر افراد حاضر گفت: «میخواهم با صراحت بگویم دستگیری ما به خاطر عبور از مرزها نبود ... در واقع پروندههای ورود غیرقانونی خیلی زودتر از این مختومه میشود. ما مطمئن نیستیم که از مرز عبور کردیم یا نه. هیچ وقت هم شاید در این مورد اطمینان پیدا نکنیم. اما حتی اگر وارد مرز ایران هم شده بودیم دلیلی نداشت که مسوولان ایرانی این مدت ما را نگه دارند. تنها دلیل بازداشت طولانی ما دشمنی بین دولت ایران و آمریکا در طی ۳۲ سال گذشته است. نکته جالب این است که جاش و من و سارا مخالف سیاستهای آمریکا در مورد ایران و ادامه این خصومت هستیم. ما به جاسوسی متهم شده بودیم فقط به این دلیل که آمریکایی هستیم. هیچ وقت هیچ مدرکی علیه ما ارائه نشد. چون مدرکی وجود نداشت و ما کاملاً بیگناه بودیم. دو دادگاهی که در آن شرکت کردیم کاملاً دروغین و ساختگی بودند. دادخواست پر از دروغهای مسخرهای بود که ما را بخشی از توطئه آمریکایی ـ اسراییلی معرفی میکرد.»
او همچنین گفت: « سارا وجاش و من مزه بیرحمی دولت ایران را چشیدیم. ما از دنیای خارج و چیزهایی که دوست داشتیم کاملاً ایزوله شده بودیم و حقوق و آزادیهایمان را از ما گرفته بودند.» در بخشی دیگری باوئر به شرح آنچه دولت ایران با مردمش میکند و زندانیان ایرانی و خواستار آزادی زندانیان ایرانی شد چنانکه خود آزاد شدند. شان از وکیل خود مسعود شفیعی تمجید کرد که با اینکه نمیتوانسته است به راحتی از آنها دفاع کند اما تا دقیقه آخر از دفاع خود دست برنداشت و تسلیم نشد.
آقای بائر افزود: « در زندان هر گاه که از وضعیت شکایت می کردیم نگهبانان بلافاصله به ما شرایط مشابه در زندان گوانتانامو را یادآوری میکردند. آنها به ما شرایط زندانهای سیا در دیگر نقاط دنیا و شرایط ایرانیها و دیگرانی را که در زندان های آمریکا شرایط مشابهی دارند را یادآور میشدند. ما قبول نداریم که نقض حقوق بشر از سوی دولت ما میتواند رفتار آنان با ما را توجیه کند. به هیچ وجه حرف درستی نیست. اگر چه اعتقاد داریم که رفتار دولت آمریکا برای برخی از دولتها از جمله دولت ایران بهانه ایجاد میکند که چنین رفتارهایی بکنند.»
سارا شورد پس از سخنان شان و جاش به همراه خانواده به سوالات پاسخ داد. او گفت که طی مدتی که زندانی بوده است همیشه وقتی صحبت از شرایط زندان میشد ماموران ایران دائما وضعیت زندانیان گونتاناموا و ابوغریب را به آنها یادآوری میکردند: «ما میگفتیم اشتباه یکی با اشتباه دیگری درست نمیشود. ضمن این که من و شان با سیاست های آمریکا در امور زندانیان و جنگ همواره مخالف بودهایم.» سارا شورد همچینن گفت: «در مدتی که زندان بودهاند به صورت گسترده تحت فشارهای روانی بودهاند.»
منبع: کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران