جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

کدام تعادل؟

حسین راغفر

نگرانی کاندیداهای نمایندگی مجلس از استفاده دولت از "یارانه‌ها" برای جلب رأی چندان حواس ایشان و سیاسیون اصولگرا را به خود مشغول کرده‌ که از سایر تحرکاتی که دولت در این زمینه پیش گرفته‌ غافل ساخته‌است. وعده سخنگوی دولت در رهاسازی قیمت‌ها از جمله این تحرکات به شمار می‌آید. عملی که اینبار نه ناظر بر عموم مردم که ناظر بر تولیدکنندگان و صاحبان ثروتی است که خود می‌توانند به عنوان نیروی تأثیرگذار وارد انتخابات شوند. در این نوشته که اول بار در روزنامه شرق منتشر شد، نویسنده از سویی به تبعات منفی و منفور این اقدام اشاره می‌کند و از سوی دیگر نتایج اسفبار اجتماعیِ وعده‌هایی از همین دست را که در دوران تعدیل اقتصادی در اتخاذ تصمیمات مشابه به جامعه داده می‌شد را یادآور می‌شود.

جنگ برای دموکراسی

مایکل هاردت و آنتونیو نگری

در خیابان‌های آمریکا چه می‌گذرد؟
برآمده بر زمینه بحرانی اقتصادی، جنبش وال‌استریت مقدم بر هر چیز جنبشی سیاسی است. جنبشی که خواست مشترک کنشگران متفاوت و متکثرش داشتن صدای بیشتر و مشارکت فعال‌تر در تعیین سرنوشتشان است. جنبش وال‌استریت علامت سؤال بزرگی است در مقابل نظریه‌هایی که از اواسط دهه هفتاد میلادی با ظهور تاچریسم و ریگانیسم دست بالا را در سیاست کشورهای آمریکا و انگلستان به دست آوردند و بر این باور بودند که رهاسازی بازار مالی از نظارت نهادهای سیاسی و از آن جمله دولت قانونی می‌تواند به تعمیم دموکراسی در جوامع غربی یاری رساند. امری که نه فقط محقق نشد بلکه به بیرون رانده شدن روزافزون «مردم» از صحنه تصمیم‌گیری‌های سیاسی منجر گشت و عاقبت نیز به بحران در همان بازارهای مالی نیز انجامید. در این مقاله که اول بار به فارسی در شماره ۱۶ مهرنامه، آبان ۱۳۹۰ منتشر شد، بر این سویه دموکراسی‌خواهانه جنبش وال‌استریت پرداخته شده است.