جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

آقای لاریجانی؛ هنگام سوء‌مدیریت‏ها کجا بودید؟

چهارشنبه ۱۰ اسفند ۹۰ - ۱ نظر

این روزها پیکار انتخاباتی اصولگرایان محملی شده برای حمله به ضعف مدیریت کشور توسط دولت. در کمتر نشست انتخاباتی است که حرف اوضاع بد اقتصادی کشور پیش کشیده نشود. در این میان، شاید تندترین سخنان از زبان علی لاریجانی بیرون آمده‌است. رئیس مجلس در سخنرانی‌ای در شهر قم، به گرانی روزهای اخیر اشاره کرد و گفت: "برخی‌ها که توانایی اداره امورات کشور ندارند، با این حرف‌ها خود و دیگران را سرگرم می‌کنند. کشورهای مختلف به این صورت گرانی ندارند و این امر نشان دهنده این است که در دولت درست عمل نشده‌است". او همچنین افزود: "گرانی موجود در کشور یک اشکالاتی دارد و ما نباید با مردم چند پهلو صحبت کنیم و اگر اقتصاد کشور حساب و کتاب داشت وضع امروز گرانی کشور این گونه نبود که این امر نشان دهنده ضعف مدیریت اقتصادی کشور است".

ره چهارساله و فرصت یک‌شبه
انتقادات علی لاریجانی کاملاً به حق و صحیح است، اما کامل نیست. چرا که وی نگفته نقش نهاد مجلس در این سوءمدیریت‏ها چیست. شاید وی از خاطر برده که وزرای این دولت را رأی اعتماد همین مجلس به کرسی وزارت رسانده است. رأی اعتمادی که هر لحظه می‏تواند پس گرفته شود تا اگر مدیری در کار خود نا کارآمد است دیگر شاهد ادامه فعالیت‏اش نباشیم. شاید وی حتی از یاد برده که مجلس ابزاری چون سؤال، استیضاح و طرح عدم کفایت برای مقابله با سوءمدیریت شخص رئیس دولت را هم در دست دارد.
دولت نهادی است که طبق قانون اساسی تحت نظارت مجلس فعالیت می‏کند و خارج از این نظارت و قانون‏گذاری تقریبا هیچ اختیاری ندارد. اینکه نمایندگان مجلس در ایام انتخابات خود را در موضع اپوزیسیون دولت قرار داده و با انداختن تمام تقصیرها بر گردن قوه مجریه در صدد اعتماد سازی عمومی و جلب رأی برای خود باشند این سوال را به ذهن متبادر می‏کند که وقتی این تخلفات صورت می‏گرفت و کشور را سیلاب سوءمدیریت با خود می‏برد شما کجا بودید؟ چرا در دوران قبل از انتخابات به این شیوه عمل نمی‏کردید؟ این سخنان در فضایی بیرون از مجلس چه دردی را دوا می‏کند وقتی که شما زیر سقف مجلس تمام ابزارهای نظارتی و کنترل کننده را در دست داشتید و کاری نکردید؟ امثال آقای لاریجانی باید جوابگو باشند که چرا هیات رئیسه مجلس اینقدر در مقابل طرح یک سؤال از رئیس جمهور سنگ اندازی کرد تا او را در مقابل پاسخگو بودن و قانونی عمل کردن تا این حد مقاوم کند.

از وکیل‌الدله به وکیل‌المله؟
نمایندگان مجلس هشتم که اینک اکثراً در میدان رقابت برای حضور در مجلس بعدی حاضر هستند پیش از آنکه بخواهند انتقادی را از دولت مطرح کنند، لازم است نسبت به تضعیف جایگاه مجلس پاسخگو باشند. جایگاهی که اینک آنقدر خفیف شده است که دولتی‏ها چپ و راست به آن لگد می‏زنند و رسماً اعلام می‏کنند که دیگر در رأس امور مملکت نیست، بی آنکه مجلس توانی برای مقابله داشته باشد. همزمان با سخنان علی لاریجانی، احمد توکلی نیز با توجه به موضوع اختلاس سه میلیارد دلاری و التهاب بازار ارز و سکه گفته است که "در این مواقع ما شاهدیم که دولت‌ها ولو اینکه مقصر هم نباشند مسئولان خود را عوض می‌کنند چه برسد به ما که مقصران را دیده‌ایم". اما نگفت چرا مجلس هشتم نتوانست ذره‏ای دولت را به خاطر این فسادهای گسترده عقب براند.
اکنون وقت آن است که نمایندگان مجلس هشتم پیش از هر سخنی به این سوال جواب بدهند که چه شد مجلسی فاقد استقلال رأی و عمل به وجود آوردند. احمد توکلی با افتخار می‏گوید: "من شخصا به وزیر اقتصاد، رئیس کل بانک مرکزی و وزیر بازرگانی گفتم آقای احمدی نژاد که شما را بر نمی دارد، شما جوانمردی کنید و خود استعفا کنید". آیا قدرت تصمیم‌گیری مجلس این است که برای کنار رفتن یک وزیر خاطی و ناکارآمد به دست و پای او بیفتد و خواهش و تمنا بکند؟
اما رئیس مرکز پژوهش‏های مجلس که قرار است مو را از ماست بکشد اعتراف تکاندهنده دیگری هم دارد: "وقتی کاندیدای مجلس نهم شدم به من گفتند تو چه برنامه‌ای داری و من پاسخ دادم تا این دولت باشد هیچ برنامه‌ای ندارم. من به عنوان نماینده اگر رأی بیاورم باید کاری کنم که دولت را بیاورم سر خط. این دولت، دولتی است که هر کاری می‌خواهد می‌کند و کاری از مجلس بر نمی‌آید". کسی که در مجلس گذشته قرار بود هزار و یک کار بکند و کاری نکرد، اکنون به صراحت می‏گوید نه خودش که بلکه کل مجلس هم در برابر این دولت نمی‏تواند کاری بکند، به چه دلیل کاندید می‌شود؟ باید پرسید آیا اکنون این همه دعوا برای گرفتن نهادی است که هیچ قدرتی از خود ندارد؟ این دعوا چه معنا و نتیجه‌ای می‏تواند داشته باشد. اگر بحث دفاع از حقوق مردم است، مجلسی که توان دفاع از حق خودش را ندارد چگونه می‏خواهد از حق مردم دفاع کند؟

از وکیل‌الدوله به وجیه‌المله؟
جالب‏تر از همه اما علی مطهری است که تازه یادش به اعتراضات بعد از انتخابات افتاده است. او درمناظره با نبویان عضو جبهه پایداری گفت: "شما باید پاسخ بدهید که چرا کسانی را که طبق اصل ۲۷ قانون اساسی شعار دادند و راهپیمایی برگزار کردند به سلول‌های انفرادی برده‌اند. چرا اجازه ندادند معترضان راهپیمایی کنند". مطهری در پاسخ به اظهارات نبویان مبنی بر اینکه اگر مطهری به نحوه بازداشت‌ها اعتراض دارد بهتر است با لاریجانی رئیس دستگاه قضایی اعلام کند گفت: "این بحث‌های بازداشتی در اختیار آیت الله لاریجانی نیست یک هیئت امنیتی این کارها را می‌کند و دلیلی ندارد این موضوع را به آقای لاریجانی بگویم".
مطهری همچنین گفته: "من به اینکه مردم می‌توانستند به حضرت علی (ع) انتقاد کنند اما امروز به ولی فقیه نمی‌توانند اعتراض کنند نقد دارم، وقتی ولی فقیه انتقاد را بدون اشکال می‌داند چرا وقتی آقای علایی چیزی می‌گوید مقابل منزلش تجمع می‌شود؟ چرا وقتی آقای افروغ چیزی می‌گوید با او برخورد می‌شود". و یک نفر هم در این میان باید بپرسد آقای مطهری چرا این سخنان را بعد از دو سال و نیم مطرح می‏کنید؟ خود شما چرا از جایگاه نمایندگی کاری نکردید؟ اگر اینقدر انتقادات بنیادین دارید و کاری از دستتان بر نمی‏آید چرا لحظه‏ای فکر استعفا به ذهن شما خطور نکرد؟
آنچه بیش از همه باعث شد که مجلس از رأس امور کشور خارج شود نه قانون گریزی‏های دولت که عملکرد ضعیفی بود که برای این قانون گریزی‏ها فضای لازم را ایجاد کرد. بر کسی پوشیده نیست که مجلس در طول چهار سالِ دوره هشتم کاملاً از مفهوم قانونی و جایگاه نظارتی خود تهی شده و اکنون تنها ساختمانی از آن به یادگار مانده با سیصد صندلی که چندان فرقی نمی‏کند چه کسی از میان کاندیداهای موجود بر آن بنشیند. حتی نمی‏توان به این فرض دلخوش بود که احتمالاً قرار است اتفاقی بیفتد و کارآیی مجلس احیا شود و ما بی خبریم. چرا که درست در همین روزها، دولت علیرغم مخالفت مجلس و تصویب طرحی برای تعویق اجرای فاز دوم هدفمند کردن یارانه‏ها، کمر همت به آغاز آن قبل از پایان سال بسته است. آن هم به شکلی که تقریباً تمام مصوبات مجلس در آن نادیده گرفته می‏شود. اما نمایندگان مجلس هیچ نمی‏توانند بکنند جز مصاحبه‏های جسته و گریخته با روزنامه‏ها و خبرگزاری‏ها.
آنطور که پیش بینی می‏شود قاطبه مجلس نهم را هم همین افراد خواهند ساخت پس دیگر رأی دهندگان باید چشم امید به چه چیزی داشته باشند؟