جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

چه کسانی و چرا از ثبت‌نام اصلاح‌طلبان خوشحالند؟

دوشنبه ۱۲ دی ۹۰ - ۴ نظر

با بررسی روزنامه‌ها و سایت‌های اصولگرا از آغاز زمان ثبت نام برای انتخابات مجلس نهم می‌توانیم شاهد رشد صعودی شور و شعف آنها از ثبت نام تعدادی از اعضای فراکسیون اقلیت مجلس (افرادی مانند کواکبیان و محمد رضا تابش خواهر زاده خاتمی ؛ قدرت‌الله علیخانی و دیگران) یا کسانی مانند ابولفضل شکوری و سهیلا جلودارزاده و اعلمی هستیم. تقریباً حرفی درباره رد صلاحیت آنها زده نمی‌شود و نفس رفتن آنها به خیابان فاطمی و ثبت نام‌شان بهانه‌ای برای مانور اصولگرایان بر روی این جملات شده‌است: "پروِژه تحریم شکست خورد" "اصلاح‌طلبان سردرگمند" "کسی، کسی را قبول ندارد" و "کسی به شرط‌ها و حرف‌های خاتمی اعتنایی نکرد" و غیره و غیره.

این همه شور و شعف و شادمانی از وجود سردرگمی و تشتت در صف مخالفانی که تا همین چند ماه پیش از محو شدنشان از صحنه سیاسی صحبت بود و از اینکه مراسم ۹ دی نشان داد که گویا پایگاهی در میان مردم ندارد جای تعجب است. همچنین جای تعجب است از صحبت از پروژه‌ای به نام "پروژه تحریم" در حالی‌که تا به امروز حرفی از تحریم در میان اصلاح‌طلبان نبوده است. تمام حرف این بوده که اصلاح طلبان در انتخابات لیستی معرفی نخواهند کرد.
در نگاه اول می‌توان این شور و شعف زائدالوصف را به حساب خوش‌خیالی اصولگرایان در شکست حریفی دانست که از دو سال پیش به این سو هر روز و هر هفته شکستش را جشن گرفته‌اند. اما تأکید بر پیش فرض نادرست "تحریم" علاوه بر اینکه بهانه ای برای مصادره به مطلوب کردن ثبت نام غیرسازمانی برخی از اصلاح طلبان در اختیار اصولگرایان قرار می‌دهد یک فایده مهمتر نیز دارد: دقیقا یک هفته پیش بود جبهه پایداری با اتخاذ موضعی عجیب سعی در مات کردن اصولگرایان داشت. این جبهه بهد از ماه‌ها که اختلافات میان اصولگرایان از پس پرده عیان شد و پرده مجامله و مصالحه کنار رفته بود در آستانه نام نویسی علام کرد: "اگر اصلاح طلبان وارد کارزار انتخابات نشوند آنها حتما لیست جداگانه خواهند داد."
بعد از ماه‌ها اصرار مهدوی کنی و انکار حسینیان و آقا تهرانی، بعد از جلسات متمادی میان اعضای کمیته وحدت و مریدان مصباح یزدی و مدت‌ها شرط و شروط گذاشتن برای مهدوی کنی نهایتاً اعضای جبهه پایداری ارائه دادن یا ارائه ندادن لیست جداگانه را به تصمیم اصلاح‌طلبان برای عدم حضور یا حضور در انتخابات موکول کردند. استدلال این بود که با وارد نشدن اصلاح‌طلبان به کارزار انتخاباتی، عدم انتشار فهرست جداگانه از طرف جبهه پایداری معنایی جز تک قطبی شدن انتخابات نخواهد داشت. تک قطبی شدنی که هم به اُفت بیشتر مشارکت خواهد انجامید و هم آبروی بین‌المللی نظام را بیشتر خواهد برد. تصمیمی زیرکانه که به این جبهه اجازه می‌داد که تا زمان اسم‌نویسی کاندیداها بدون تحمل فشار و بدون الزام به پاسخگویی به دعوتی که از همان روز اول هم روشن بود میلی به اجابت آن دارد به کار تدارکاتی‌اش برای انتخابات ادامه دهد.
ارزیابی جبهه پایداری از اوضاع این بود که اصلاح‌طلبان قطعاً وارد انتخابات نمی‌شوند: خودشان شرایط را برای حضور مساعد نمی‌دانند و ثبت نام‌شان نیز منجر به بالا گرفتن تهدیدها و فشارها علیه آنها خواهد شد. اصرار و تأکید خاتمی بر شروط جنبش سبز برای ورود به انتخابات، نامه‌نگاری‌های بی‌شائبه زندانیان سیاسی این جنبش که بسیاری‌شان نیز از یاران نزدیک خاتمی بودند از عزم جزمی حکایت می‌کرد برای پرهیز از معرفی لیست در انتخابات. در آنسوی صحنه نیز با گذشت دوسال از نهضت جمله سازی درباره کلمه فتنه و تلاش بی وقفه حکومت برای متصل کردن اصلاح‌طلبان به غرب و مزدور خواندن آنها، فضایی را برای آشتی و دعوت احتمالی به شرکت در انتخابات باقی نمی‌گذاشت. فرصتی که اگر هم قرار بود پیش آید، عوامل و عناصر جبهه پایداری در از بین بردن آن فعال می‌شدند. برپایه این تحلیل بود که روح‌الله حسینیان و مرتضی آقاتهرانی بدون واهمه از عواقب کار، ردای دموکراسی‌خواهی بر دوش انداخته و برگزاری یک انتخابات تک قطبی را نافی اصول دموکراسی برشمرده و اعلام کردند که اگر اصلاح‌طلبان وارد انتخابات نشوند، جبهه پایداری چاره‌ای ندارد که برای حفظ جمهوریت نظام به صحنه بیاید!
بر این اساس است که باید شور و شعف اصولگرایانِ پیرو مهدوی کنی در کمیته وحدت و رسانه‌های‌شان از ثبت نام اصلاح طلبان را فهمید. مهدوی کنی و یارانش خوش‌اند از اینکه می‌توانند با استناد به نام‌نویسی تابش خواهرزاده خاتمی و ابولفضل شکوری از حزب اعتماد ملی بار دیگر به سراغ جبهه پایداری بروند که فهرست جدا ندهید چون "تابش آمد دلیل آفتاب". بگویند که نگران جمهوریت نظام نباشید، از بی‌اعتبار شدن انتخابات در اذهان مردم و در انظار بین‌الملل نهراسید چرا که با آمدن کواکبیان و اعلمی و جلودارزاده ایران دموکراتیک شد. شور و شعفی که معلوم نیست مضحک بودنش بر فاجعه‌بار بودنش می‌چربد یا بالعکس.
از همان روز اولی که مهدوی‌کنی سکان "آشتی" میان اصولگرایان را به دست گرفت و جمع‌هایی با اعداد و ارقام متغیر درست کرد، آشکار بود که نه او و نه ولایتی و نه حداد عادل، سیاستمدار این میدان نخواهند بود. چکونه ممکن بود کسانی که نه پایگاه مردمی دارند و نه تشکیلات و نه حزب و نه امکانات؛ افرادی که اگر هم در یکی از متعدد چرخش‌های جدی سیاست در کشور حضور داشتند، نه این حضور مداوم بوده و نه چشمگیر، بتوانند به مصاف نیروهایی بروند که بیش از یک دهه است برای تصاحب قدرت تدارک دیده‌اند، از هیچ وقاحتی برای حفظ آن رویگردن نیستند و در ۶ سال گذشته به امکانات مالی چند ده میلیاردی دسترس داشته‌اند.
خامی اصولگرایانی که امروز اکثریت مجلس را در اختیار دارند در ارزیابی توان‌شان برای عقب نشاندن حریف، یعنی همان جبهه پایداری فقط و فقط از یک امر حکایت می‌کند و آن اینکه اگر بخواهند "نظام"‌شان را از چنگ مصباح و یارانش خارج کنند باید از هم اکنون به راه حل‌های دیگری جز موکول کردن این سرنوشت به انتخاباتی بیندیشند که یگانه گروهی که فعلاً قدرت و نیت استفاده از آن را دارد طرفداران حکومت اسلامی -نه یک کلمه بیش و نه یک کلمه کم- هستند.