جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

پرسش‌های اتحاد فدائیان از حزب دموکرات کردستان

دوشنبه ۱۸ مهر ۹۰ - ۳ نظر

یکی از مصائب فقدان دموکراسی عدم امکان سنجش عملی گفتارهای سازمان‌های سیاسی با پراتیک آنهاست. این فاصله فقط در دوره‌هایی کم می‌شود که به درست یا به غلط تغییرات مهم و ساختاری در چشم‌انداز قرار می‌گیرند. وقوع آنچه به "بهار عربی" معروف شده‌است بسیاری از فعالان سیاسی کشور را به باور به ورود به یک چنین دورانی برای ایران رسانده‌است و کم نیستند گروه‌هایی که علیرغم تأکید بر یکپارچگی ایران و مبارزه برای دموکراسی در کشور به فکر پیش‌کشیدن برنامه‌هایی افتاده‌اند که برخواسته از "حقوق ویژه"اند. سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران که بر پایه گفتار حزب دمکرات کردستان ایران (پیش از انشعاب) خود را متحد این حزب می‌دانست، اینک با رویکردی از سوی این حزب مواجه شده‌است که بر جدایی‌طلبی تأکید دارد. رویکردی که به نقد آن در بیانیه‌ صادر شده توسط کمیته مرکزی اتحاد فدائیان که اول بار در سایت این سازمان منتشر شد پرداخته است.

دوستان گرامی
در جریان اعتراضات مردم و جنگ در لیبی که به سرنگونی قذافی انجامید، شما، طی اعلامیه‌ای در تاریخ ۱۴ شهریور ۱٣۹۰ برابر پنجم سپتامبر ۲۰۱۱، مواضع جدیدی را اعلام داشته‌اید که نه تنها با سیاست‌ها و نظرات حزب دمکرات کردستان ایران (پیش از انشعاب) بلکه با مواضع تا کنونی خود شما نیز فاصله چشمگیری دارد. در این اعلامیه از کشورهای قدرتمند خارجی تقاضا شده‌است به کمک مردم کرد بیایند تا کردها را از سلطه حکومت‌های مستبد آزاد کنند. شما در این اعلامیه گفته‌اید: " صدور قطعنامه‌ی ۱۹۷٣ شورای امنیت ‌راه را هموار ساخت تا هواپیماها و هلیکوپترهای نظامی آمریکا و فرانسه‌ و بریتانیا بلافاصله‌ حملات خود را به‌ پایگاههای هوایی و دریایی و محل تجمع نیروهای نظامی لیبی آغاز نمایند." سپس با درکی خوشبینانه نتیجه گرفته‌اید که "در نتیجه ی این تصمیم بجای شورای امنیت و اقدام بموقع پیمان ناتو .... جبهه‌ی آز‌ادیخواهان سرگرم تلاش جهت تثبیت حاکمیت جدید در کشور" شده‌اند. در ادامه همین اعلامیه، حل مساله ملی در کردستان را با جدائی از ایران و برپائی یک کشور مستقل کرد متشکل از چهار کشور ایران، عراق، سوریه و ترکیه مرتبط دانسته و نوشته‌اید: " ملت کرد که‌ سرزمینش در پی یک توافقنامه‌ی استعماری و بر خلاف خواست و تمایل خویش ابتدا میان دو امپراتوری ایران و عثمانی و سپس میان چهار کشور ایران و ترکیه‌ و عراق و سوریه‌ تقسیم شده‌ است، از دیر باز در راه کسب حق تعیین سرنوشت خویش مبارزه‌ می‌کند و دراین راستا با ددمنشانه‌ترین شیوه‌های سرکوب و قتل‌عام مواجه‌ شده‌است"؛ و در پایان چنین تقاضا کرده اید:" ما ضمن ابراز خوشحالی از پیروزی مبارزه‌ی مردم لیبی و حمایت از قطعنامه‌ی ۱۹۷٣ شورای امنیت در رابطه‌ با این کشور، خواستار آنیم که‌ شورای امنیت سازمان ملل متحد با اتکا به‌ همین اصل "مسئولیت حمایت" خطر همکاریهای شوم دولتها و سرکوب از سوی حاکمان را از ملت کرد دور سازند" .
حزب دمکرات کردستان ایران با پرچم "دمکراسی برای ایران و خودمختاری برای کردستان" شناخته شده‌است. رهبر جانباخته آن دکتر عبدالرحمن قاسملو، حل مساله کردها را در چارچوب ایران آزاد و دموکراتیک عملی می‌دانست. تاکنون هم هیچ یک از رهبران حزب در هر دو بخش آن، ادعایی غیر از این نداشته اند. جایگزینی شعار خودمختاری با فدرالیسم هم تغییری بنیادی در این واقعیت نداده‌است. حزب دموکرات کردستان ایران که شما خود را ادامه دهندگان راه و آرمان آنان می‌دانید، همواره با اتهاماتی که از جانب حکومت جمهوری اسلامی و برخی جریانات ناسیونالیست افراطی، به این حزب زده می‌شد، پاسخ‌های مسئولانه‌ای داده‌است. این حزب در گذشته، از تبعیض و ستم و خشونت جمهوری اسلامی و سرکوب بی امان آن، دلیلی برای افتادن به دام شعار "کردستان بزرگ" نساخت.
اما در این اعلامیه پرسش انگیزتر از هر چیز، دعوت برای دخالت نظامی در ایران و سپردن وظایف مبارزاتی مردم و هموطنان کرد در کردستان ایران، به نیروهای نظامی قدرتهای بزرگ جهانی است. یعنی همان قدرت‌هائی که تاکنون منافع سلطه گرانه خود را آئینه اعمال و رفتار خود می کرده‌اند. این قدرت‌ها که تا دیروز منافع شان را در دفاع از مستبدان منطقه از جمله بن علی و مبارک و قذافی می‌دیدند، امروز، در سایه خیزش مردم، وجود آنها را مخل برنامه خود ارزیابی می‌کنند. در لیبی، همین قدرت‌های خارجی برای تامین منافع خود، در جریان اجرای همان قطعنامه ۱۹۷٣ شورای امنیت سازمان ملل، از آن عدول کرده به دخالت در تعیین سرنوشت مردم لیبی کشیده شدند و امروز برای قراردادهای نفتی و غیر نفتی با یکدیگر مسابقه گذاشته و هر کدام می‌کوشند نیروی نزدیک به خود را در این کشور تقویت کنند.
سازمان ما که خود را مدافع حق شهروندان هر کشور، در تعیین سرنوشت خویش، بر اساس اراده و انتخاب آزادانه آنها می‌داند، بر این باور است که حمایت و پشتیبانی بین المللی از مبارزه مردم ایران، مجوز دخالت در سرنوشت مردم را، به هیچ قدرتی نمی‌دهد. استقرار دموکراسی به دست خود مردم ایران و با مبارزه و رأی و اراده آنان برقرار می شود. هر گونه دخالت خارجی با هر بهانه‌ای به منظور آلترناتیو سازی از خارج، به استبداد دیگری می‌انجامد که پیش از آنکه قدرت و تکیه‌اش به مردم ایران باشد، چشم به فرمان قدرت‌های خارجی خواهد دوخت. ما بر این باوریم که امروز بیش از هر زمان دیگری، حاکمیت ملی با معیار اراده مردم در تعیین مقدرات یک کشور تعریف می‌شود.

دوستان گرامی
ما، حزب دمکرات کردستان را متحد خود در مبارزه برای ایجاد ایرانی آزاد و دمکراتیک برای همه ایرانیان، با هر ملیت و مرامی می‌دانیم. ایرانی که در آن از تبعیض ملی اثری باقی نماند. ایرانی که اداره امور مناطق مختلف، به منتخبان محلی از جمله در شکل فدراتیو سپرده شود و اختیارات دولت مرکزی محدود به اموری گردد که مربوط به کل کشور است. از زبان فارسی به عنوان زبان مشترک مردم ایران استفاده شود و آموزش زبان مادری در مناطق ملی، با توجه به اکثریت جمعیت هر منطقه صورت گیرد. چنین آینده ای تنها از طریق اتحاد و همکاری نیروهای سیاسی و پیشرفت مبارزات دمکراتیک و آزادیخواهانه امکانپذیر است. بر همین اساس هم در پیام به کنگره شما نوشتیم:
"انتظاری که از کنگره شما دوستان گرامی وجود دارد گام برداشتن در جهت اتحاد عمل در صفوف جریانات مدافع دموکراسی در یک ائتلاف بزرگ برای استقرار دموکراسی است. لازمه چنین هدفی توافق حول منشوری است که بر جدائی دین از دولت، تأمین آزادی‌های سیاسی و فردی و اجتماعی، تأمین حقوق برابر شهروندان کشور، تأمین برابری زنان با مردان و رفع تبعیض ملی و تامین حقوق ملیت ها و ... را مورد تأکید قرار دهد. ما تردیدی نداریم که بدون اتحاد نیروهای چپ و دموکرات حول چنین منشوری و بدون حضور و مشارکت فعال و متحدانه این نیروها، جنبش آزادیخواهانه مردم به نتیجه مطلوب دست نخواهد یافت."
امروز با ناباوری در اعلامیه شما می‌بینیم که به جای گام برداشتن در این راستا و مشارکت در این پروژه، چشم به راه قدرت‌های خارجی برای نجات مردم کرد در کردستان ایران، نشسته‌اید. چنین نگاهی به تحولات در ایران، با پروژه نیروهای سیاسی آزادیخواه و دموکراتیک کشور ما، از جمله با پروژه شما دوستان، خوانائی ندارد. ما به دلیل آشنائی دیرینه با رهبران و کادرهای حرب دموکرات کردستان، اطمینان داریم که این حزب می‌تواند همچون بنیانگذارانش، بر سنت مبارزاتی خود، یعنی بر استقلال و آزادی در ایران پای بفشرد. حقوق ملیت‌های ایرانی و رفع تبعیض، ستم و نابرابری، تنها با مبارزه متحدانه زنان و مردان، اقشار مختلف مردم و ملیتها و اقوام ایرانی دست یافتنی است.
کمیته مرکزی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران امیدوار است که هیئت سیاسی و رهبری حزب دموکرات کردستان، نسبت به مواضع منعکس شده در این اعلامیه رفع ابهام نماید. انتظار دارد این حزب، ادامه دهنده راه دکتر قاسملو و شرفکندی و کادرهای مبارز جانباخته‌اش، باشد. آرزو می‌کند حزب شما، در راه هزاران مبارز دلیری که برای آزادی از جان خود پرچمی برای رهایی ساختند، گام بردارد و همانگونه که بانیان این حزب، از پرچمداران مبارزه در راه استقرار دموکراسی در ایران بوده اند، شما نیز همچنان، در همین جهت حرکت کرده، ادامه دهنده راه آنها و تقویت کننده مبارزات دمکراتیک مردم ایران از هر ملیت و مرامی باشید. ما در این راستا، همراه شما هستیم و دست همه دوستداران، اعضا، کادرها و رهبری "حزب دموکرات کردستان" را بگرمی می‌فشاریم.

کمیته مرکزی سازمان اتحاد فدائیان خلق ایران
ششم مهر ۱٣۹۰ برابر ۲٨ سپتامبر ۲۰۱۱