جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

در سوریه چه می گذرد؟

پنجشنبه ۲۴ شهریور ۹۰ - ۱ نظر

روز ۲۹ اوت ، برهان غلیون استاد شصت و شش ساله جامعه شناسی سیاسی در دانشگاه پاریس ۳ و چهره برجسته اپوزیسیون برونمرزی سوریه با تصمیم شبکه‌های هماهنگی انقلاب ضد اسد به ریاست "شورای ملی گذار سوریه" برگزیده شد. تصمیمی که اولین کسی که از آن متعجب شد، خود برهان غلیون بود.

بنژامن بارت (لوموند): نقش این شورا در آینده چیست؟
برهان غلیون: نسل جوان انقلاب پس از شش ماه از خودگذشتگی بدرستی از ناتوانی اپوزیسیون رسمی یرای رسیدن به وحدت تلخ‌کام است.آنان بدون رایزنی با ما لیستی از ۹۴ نام ، یک رییس و یک معاون را تهیه کردند و شبکه خبری الجزیره آن را منتشر کرد. چنین کاری هم سبب افتخار است و هم باعث گرفتاری. از سویی برخی نام‌ها پذیرفتنی نیستند و از سوی دیگر نامگذاری "شورای ملی گذار" مشکل زاست زیرا به الگوی لیبی ارجاع می دهد. دلمشغولی من آن است که این ابتکار را به نقطه حرکت جبهه واقعی اپوزیسیونی متحد و یگانه تبدیل کنم.

چرا برای اپوزیسیون سوریه دستیابی به اتحاد دشوار است ؟
نقطه ضعف اپوزیسیون درونمرزی کمبود سازمان و بدگمانی سران جنبش به یکدیگر است که میراث چهل و هشت سال دیکتاتوری ستمگر بشمار می‌آید. از این رو هیچکس حرف دیگری را باور نمی‌کند. بنابراین، اپوزیسیون برونمرزی به سازماندهی کنفرانس‌هایی مانند کنفرانس آنتالیا و استانبول دست زد. اما مسأله این است که این ابتکارها را اساساً اخوان‌المسلمین تدارک می‌بیند، یعنی تنها جریانی که در خارج از کشور مجموعه سازمان یافته‌ای دارد. در نتیجه، اکثریت اپوزیسیون درونمرزی که لاییک است از اپوزیسیون برونمرزی که اکثریتش اسلام‌گراست هراس دارد. بخش مهمی از مردم، اخوان‌المسلمین را به سبب اینکه یکبار در پایان دهه ۱۹۷۰ کوشید انقلابی اسلامی با الگوسازی از انقلاب اسلامی ایران براه اندازد سرزنش می‌کنند. رژیم سوریه از یک چنین خیزش مسلحانه‌ای برای ریشه کن کردن هر نوع اپوزیسیونی استفاده خواهد کرد.

وضع در درون کشور چگونه است؟ آیا بورژوازی دمشق و حلب همچنان به پشتیبانی از رژیم ادامه می‌دهند؟
در واقع‌، رژیم ، دمشق را از دست داده‌است. کار فرمایان رفته رفته از رژیم دوری می‌گزینند. حتی اقلیت‌ها، علوی‌ها (شاخه‌ای از تشیع که دار و دسته اسد نیز از آنها هستند)، دروزی‌ها و مسیحیان که اغلب از تغییر رژیم نگران‌اند در می‌یابند که دفاع از مواضع بشار اسد به سودشان نیست. دمشق نیز بزودی همه آن مراحلی را که شهرهای متوسطی مانند حمص و حما گذرانده‌اند خواهد پیمود. در این شهرها مردم فارغ از تعلق مذهبی یا گروه اجتماعی‌شان به هواداری از انقلاب برخاسته‌اند‌. حلب نیز به جنبش آمده‌است، هر چند نه در نسبتی همانند.

با این همه بشار اسد از ماه رمضان جان بدر برد.
جمعه ۲۶ اوت پلیس یک بار دیگر راه را بر تظاهرکنندگانی که به سوی میدان عباسیان می‌رفتند و می‌خواستند آنجا را به میدان التحریر سوریه تبدیل کنند بست. به محض اینکه پلیس به آنها نزدیک شد نیروهای انتظامی آتش گشودند انگار جنگی در گرفته است.اما در پی این سرکوب کور، جهان بشار اسد را رها کرد. حتی اتحادیه عرب نیز تصمیم به رها کردن او گرفت.

در تاریخ ۳۰ اوت روزنامه فیگارو افشا کرد که ایران با اپوزیسیون سوریه تماس گرفته است....
روسیه در حال بازبینی موضع خود است و ایران نیز اندکی. اینان فهمیده‌اند که تا زمانی که بشار اسد از واقعیت‌ها دور بماند نمی‌تواند گذار را به تحقق برساند. باید وسیله شتاب دادن به جنبش را یافت.

تأثیر سقوط معمر قذافی بر جنبش سوریه چیست؟
تأثیر آن هم مثبت است و هم منفی. مثبت است زیرا نشان می‌دهد که سرنوشت دیکتاتورها سقوط است و عزم مخالفان را برای ادامه نبرد استوارتر می‌سازد. منفی است زیرا برخی از فعالان را به این فکر می‌اندازد که می‌توان الگوی لیبی را سرمشق قرار داد. اینان می‌گویند با توجه به این که در لیبی دیکتاتوری با استفاده از سلاح از میان رفت، چسبیدن به اصل خشونت‌پرهیزی چه سودی دارد؟ برخی حتی مداخله نظامی بیگانه را می‌طلبند که البته پندار خامی بیش نیست. به هر رو مردم در برابر کشتار هر روزه، در جستجوی راه حلی قطعی هستند.

آیا تحریم‌های کشورهای غربی تاثیری دارد؟
تاکنون که تأثیری به چشم نمی‌خورد. البته این حرف به این معناست که باید تحریم ها را افزایش داد. باید تمامی کارفرمایانی را که به سرکوب کمک مالی می‌رسانند به ویژه دار و دسته اسد را تنبیه کرد.

منبع: روزنامه لوموند