جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

ایران به مطالبات کردها پاسخ دهد

جمعه ۷ مرداد ۹۰ - ۱ نظر

مصاحبه با ناظم دباغ

در حالی که درگیری مرزی میان نیروهای مسلح ایران و گروه پژاک همچنان ادامه دارد و منجر به کشته‌شدن تعداد زیادی از طرفین درگیری شده‌است، همچنان مهم‌ترین وجه این رویارویی فقدان خبررسانی است. از این رو در اینجا به انتشار مجدد یکی از نادر منابع قابل اعتمادی که در این زمینه منتشر شده‌‌است و هم به برخی ریشه‌های این مشکل اشاره دارد و هم راه حلی -هرچند برای طولانی مدت‌- برای آن ارائه می‌دهد اقدام می‌کنیم: مصاحبه سایت دیپلماسی ایرانی با ناظم دباغ، نماینده حکومت اقلیم کردستان عراق در تهران.

بحثی که اخیرا در مورد این که حکومت اقلیم کردستان زمین در اختیار پژاک قرار داده چیست؟
این سوالی است از مسئولین جمهوری اسلامی سوالی باید پرسید. یک فرد نظامی جمهوری اسلامی ایران سخنرانی کرده و گفته که آقای بارزانی ۳۰۰ هزار هکتار زمین در اختیار پژاک قرار داده‌است. اولا یک فرمانده نظامی بیش از هرکس دیگری باید بر مساحت زمین دقیق باشد. ۳۰۰ هزار هکتار چه قدر می‌شود؟ هر هکتار ده هزار متر مربع است. ۳۰۰ هزار هکتار زمین مساحت یک شهر بسیار بزرگ است. کدام مسئول عراقی چنین اختیاری دارد که این مساحت زمین را ناگهان به یک گروه بدهد. این جای تعجب دارد که این مقام نظامی این قدر به مساحت و رقم بی توجهی می‌کند و عددی می گوید که حتی در رقم مشخص است که درست نیست. اگر گفته شود یک روستا به پژاک داده‌است قابل درک است ولی ۳۰۰ هزار هکتار اساسا امکان پذیر نیست. یعنی جمعیت پژاک این قدر زیاد است؟ اگر این قدر جمعیت دارند چرا با آنها مذاکره نمی‌کنید؟ چرا مشکلات‌شان را حل نمی‌کنید. فقط یک انسان بی سواد می‌تواند چنین رقمی را اعلام کند.
مسئله دوم این که در مورد حضور پژاک در مرز بین ایران و اقلیم کردستان،‌ ایران از هر کسی مطلع‌تر است که چطور این گروه در آن منطقه مستقر شده‌است. ما از ابتدا تاکنون از حضور این گروه در این منطقه رضایت نداشته‌ایم. زمانی که پ. ک. ک و پژاک در منطقه حضور پیدا کردند صدام بر سر کار بود و عراق در اختیار او بود. بنابراین این گونه نبوده که کردها آنها را در این منطقه بپذیرند که حالا زمین بیشتری در اختیار آنها قرار دهند.
نکته بعدی اینکه یکی از مشکلاتی که ما در رابطه با پژاک داریم مسئله گلوله باران و آتش توپخانه ایران است. در شرایط و زمان های مختلف از طرف جمهوری اسلامی ایران به گلوله باران مناطق مرزی اقدام می‌شود. متاسفانه تاکنون در حملات توپخانه ای که صورت گرفته بیشتر مردم غیر نظامی در دهات و روستاهای منطقه صدمه دیده‌اند. ما این گلوله باران را که منجر به مصدوم شدن افراد غیر نظامی شده محکوم کرده‌ایم و از مسئولین جمهوری اسلامی ایران خواسته ایم که این آتش توپخانه ای متوقف شود. جمهوری اسلامی دلیل این اقدام را حضور پژاک اعلام می‌کند. آیا این منطقی است که در این شرایط ما زمین بیشتری در اختیار این گروه قرار دهیم تا منطقه وسیع‌تری از اقلیم کردستان مورد حلمه توپخانه ای ایران قرار گیرد؟‌

به هر حال پژاک به عملیات دست می زند و ایران در جهت جلوگیری از این عملیات این کار را انجام می‌دهند؟ چه راه حل دیگری وجود دارد؟
چه بخواهیم چه نخواهیم، اپوزیسیون کرد جمهوری اسلامی ایران در منطقه حضور دارد. آنها حتما هم مطالبات سیاسی دارند و هم مطالبات غیر سیاسی. ما نه فقط ایران بلکه به طور کلی به دنبال این هستیم که کشورهایی که کردها در آنها حضور دارند،‌ مشکلات مردم خود و خصوصا کردها را به نحوی حل کنند که مطالبات مردم از مطالبات گروه‌های سیاسی جدا شود. اگر این اتفاق بیفتد این گروه‌ها که ادعا می‌کنند به خاطر مطالبات مردمی قربانی می‌دهند طرفداران کمتری خواهند داشت و به مرور شرایطی به وجود می آید که امکان فعالیت مسلحانه را از دست خواهند داد.
در اقلیم کردستان گروه‌های غیر از پژاک نیز حضور دارند. گروه‌هایی مثل دموکرات و کومله و دیگران؛ ولی توافقاتی که در زمان جنگ ایران و عراق با هم کردیم این بود که این گروهک‌ها نتوانند از مرز اقلیم کردستان به جمهوری اسلامی ایران حمله کنند یا از اقلیم کردستان وارد خاک ایران شوند و فعالیت مسلحانه انجام دهند. آنها می توانند فعالیت‌های اجتماعی و حتی سیاسی خود را داشته باشند و تا این زمان به این توافق پایبندی دارند و منطقه آرام است. فقط پژاک است که دست به این اقدامات می زند.

این تفاوت چه دلیلی دارد؟
پژاک چنان که اشاره شد از اثرات حضور پ.ک.ک در منطقه بود. چرا که پژاک شاخه‌ای از پ.ک.ک است. حضور پ.ک.ک در شرایطی بوده که منطقه دست صدام حسین بود. من نمی‌توانم این موضوع را اشاره کنم ولی در مورد شرایط حضور پ.ک.ک در این منطقه می توانم بگویم ایران بهتر از ما می داند که چرا پ.ک.ک در این منطقه مستقر شد. و نظر ما را به خوبی در مورد پ.ک.ک و حضورش در منطقه می‌داند. بعد از این که پ.ک.ک در این منطقه مستقر شد بعد از چند سال خصوصا بعد از زندانی شدن عبدالله اوجالان انشعاب کرد. وقتی او زندانی شد پ.ک.ک از شعار کردستان بزرگ دست برداشت. این اتفاق موجب تکه پاره شدن پ.ک.ک شد و به گروه‌های ‌ ترکیه،‌ عراق،‌ سوریه و ایران تجزیه شد. به دلیل برخی مسائل گروه سوریه فعال نیست که چرایی آن جای سوال دارد.
گروه ترکیه به نام پ.ک.ک ،‌ گروه ایران به نام پژاک و گروه عراق به نام «پارت چاره سه ر» کرد فعالیت می‌کنند. اینها در مجموع به نظر من یکی هستند. کردهای ایران یعنی پ‍ژاک در پایگاه کردهای ترکیه یعنی پ.ک.ک حضور دارند. یعنی این گونه نیست که پژاک گروهی باشد که در شرایطی ما به آن اجازه داده باشیم که در آن منطقه فعالیت کنند.

شما به عنوان راه حل به برآورده شدن مطالبات اشاره کردید. این مطالبات چیست؟
مطالبات این گروه در وهله اول مطالبات سیاسی است. ولی در این مطالبات سیاسی برنامه‌های اجتماعی و اقتصادی فرهنگی نیز ارائه می‌کند. وقتی جمهوری اسلامی به این مطالبات در چارچوب آزادی، دموکراسی، بهبود وضعیت اقتصادی، اجازه فعالیت‌های اجتماعی و فرهنگی،‌ پاسخ دهد مطالبات مردم برآورده می‌شود و مردم احساس می‌کنند دولت پاسخگو هست. این کار موجب می‌شود که وقتی پژاک اعلام می‌کند چنین کارهایی را انجام می‌دهد مردم به آن توجهی نکنند، چرا که خود دولت این کار را انجام می‌دهد.