جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

عید شما مبارک

دوشنبه ۱ فروردین ۹۰ - ۵ نظر

رحمان رئوف

سال‌هاست. سی سال است که از شنیدن و گفتن "عید شما مبارک" در روزهای اول فروردین ممنوع شده‌ایم. دلیل آن نیز چیزی نیست مگر عنادی که زمامداران کشور نسبت به همه مناسک غیرمذهبی ایرانیان و از آن جمله عمومی‌ترین عید ما یعنی همان عید نوروز نشان می‌دهند. عنادی برخواسته از حساسیتی بی‌‌دلیل و بی‌اعتبار که بعد از پیروزی انقلاب ۵۷ باب شد و تا به امروز همچنان ادامه دارد. کافی است نگاهی به تابلوهای تبلیغاتی نصب شده توسط شهرداری‌های کشور در کنار معابر و اتوبان‌ها بیندازیم تا به عمق این عناد پی ببریم.

اینک سال‌هاست که نصب تابلوها و بَنِرهای تبلیغاتی برای تبریک روزهای خاص باب شده است. روزهایی چون سوم خرداد، ۲۲ بهمن، ۲۷ رجب، اول شوال، ۱۸ ذی‌الحجه و البته اول فروردین. این تاریخ‌ها، یا سالگرد وقایعی هستند با اهمیتی ملی، مثل روز آزادی خرمشهر، روز پیروزی انقلاب، یا تاریخ‌هایی هستند که بخش گسترده‌ای از مردم ایران آنها را در زمره اعیاد (عید مبعث، عید فطر و عید غدیر) خود به شمار می‌آورد و وقوع آن را با گفتن "عید شما مبارک" به یکدیگر تبریک می‌گوید. زمامداران کشور نیز یا با درج مطلبی در روزنامه‌ها یا با حضور در صدا‌وسیما یا به طرق دیگری وقوع این اعیاد را به مردم تبریک می‌گویند. در این میان اما سی سال است که عید نوروز فرا می‌رسد و دریغ از اینکه زمامداری یا مسئولی وقوع آن را با همین جمله ساده "عید شما مبارک" به مردم تبریک بگوید. روز اول فروردین گویی زبان‌ از چرخش در دهان باز می‌ایستد. تمامی نوآوری‌ها و ترفندهای زبانی به کار گرفته می‌شود تا "عید" را تبریک نگویند. تبریک به مناسبت نو شدن سال هست، نو شدن طبیعت هست، فرارسیدن بهار هست، درخواست از خداوند برای آنکه سال جدید سال خوبی باشد هست، اما صحبتی از "عید" نیست. روز اول فروردین البته همه آنچه آقایان می نویسند و می‌گویند هست، هست و بسیاری چیزهای دیگر هم هست؛ اما مقدم بر همه آنها یک چیز دیگر هم هست: روز عید است. عیدی به پهناوری یک کشور، به بزرگی یک ملت، به زیبایی یک تمدن. عید ایرانیان، عید همه ما ایرانیان.
شاید این عناد با عید خواندن نوروز هیچوقت به اندازه این روزها عیان نباشد. این روزهایی که دولت پس از خالی کردن صندوق ذخیره ارزی، پس از حراج کردن دارایی های کشور، پس از خرج کردن تمامی درآمدهای حاصل از فروش نفت ۱۰۰ دلاری، باز هم کفگیرش به ته دیگ خورده و برای جلب نظر مردم چاره‌ای جز فروش نام ایران ندارد و با اینهمه از اینکه نوروز را عید بماند پرهیز می‌کند. رئیس دولت گفته می‌خواهد نوروز را در تخت‌جمشید جشن بگیرند. بگذریم که بهتر بود هزینه این جشن را به مصرف جلوگیری از فاجعه آب‌گرفتگی کتیبه‌های تخت‌جمشید می‌رساند. اما سوال ما این است که احمدی‌نژاد می‌خواهد نوروز را جشن بگیرد یا عید نوروز را. ما "غدیر" را جشن می‌گیریم یا "عید غدیر" را؟ ما "فطر" را به یکدیگر تبریک می‌گوییم یا "عید فطر" را؟ ده‌ها هزار نفری که منتظر روز خوش یمن و مبارکی برای جشن گرفتن ازدواج‌شان می‌مانند، در روز "مبعث" به خانه بخت می‌روند یا در روز "عید مبعث"؟
مشاور و همه کاره رئیس همین دولت گفته قرار است در ۲۷ اسفند به آمریکا برود تا در کنار ایرانیان مقیم آن کشور در "جشن طبیعت" شرکت کند. بگذریم که می‌شد با خرج همین سفر برای بسیاری از بلایایی که در کشور بر سر طبیعت می‌آید و از آن جمله فاجعه آلوده شدن کیلومترها ساحل خلیج فارس به نفت چاره‌ای اندیشید. اما این ریخت و پاش‌ها به کنار، مگر نه این است که ایرانیان مقیم آمریکا به مانند ایرانیان مقیم سایر کشورهای جهان در روز اول فروردین "عید نوروز" را جشن می‌گیرند و نه "طبیعت" را. از جان و مال ملت که نگذشتید. امروز هم که وطن ما را دستمایه سوداها و توهمات‌تان کرده‌اید، اقلا جرات کنید و "عید نوروز" را جشن بگیرید. به قول معروف "دین ندارید، وطن ندارید، لااقل آزاده باشید". روز اول فروردین را "از روزهای خدا" (یعنی همان یوم‌الله) می‌خوانید، بسیار خوب، لااقل جرات کنید "عید سعید باستانی" را هم مثل یک ایرانی واقعی تبریک بگویید.
چرا این همه عناد با "عید نوروز". مگر اعیاد یک ملت تیم‌های ورزشی هستند که هر یک طرفداران خود را داشته باشد؟ در کشوری که عارف و عامی قسم حضرت عباس می خورند، در کشوری که معتقد و منعطف در هنگام مواجهه با خطر یا برای دست زدن به کاری کارستان از حضرت ابوالفضل یاری می‌طلبند، در مملکتی که سنی و شیعه و زن و مرد و پیر و جوان در ابراز ارادت به امیرالمؤمنین با هم رقابت می‌کنند، "عید نوروز" را فقط "نوروز" خواندن حکایت تنگ‌نظری و نادانی است.
این روزها نگاهی به اطراف خود بیندازید تا ببینید و بشنوید که روز اول فروردین روز عید ما ایرانیان است. حتی اگر فقط ۹ در صد به حقوق‌مان اضافه شده باشد، حتی اگر بهای گاز و برق‌مان چندین برابر شده باشد، حتی اگر چندین ماه حقوق معوقه داشته باشیم باز هم به سراغ قلک‌های‌مان می‌رویم، ته حساب‌های‌مان را جارو می‌کنیم و زیر تشک‌های‌مان را می‌گردیم تا حتی اگر نه به تن خودمان که حداقل به تن فرزندان‌مان لباس نو کنیم، چرا؟ برای اینکه نوروز "عید" ماست. اگر برای یکبار هم که شده نصیحت شنیدید و امسال عید نوروز را بدون واهمه تبریک گفتید، معلوم می‌شود نیت کرده‌اید که در این سال جدید قدمی به حساسیت‌های ما مردم این کشور نزدیک شوید. اگر هم مطابق معمول چند ساله اخیر مردم را به چشم خس و خاشاک دیدید و به دورویی و دروغ‌های خود ادامه دادید، شما همان "نو شدن طبیعت" و "چرخش کائنات" و "آمدن روز نو" و "فرارسیدن بهار" و غیره را تبریک بگویید و ما مردم نیز به هم که می‌رسیم خواهیم گفت: "عید شما مبارک".
عید شما مبارک.