جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

درد از شما، درمان هم از شماست

پنجشنبه ۲۷ خرداد ۸۹ - ۳ نظر

برنا مشیری
علیرغم تلاش‌های همه‌جانبه مسئولان کشور برای جلوگیری از تصویب قطعنامه جدید علیه ایران، شورای امنیت سازمان ملل با دوازده رأی موافق، دو رأی مخالف و یک رأی ممتنع، تحریم‌های جدیدی علیه ایران را به تصویب رسانید. تصویب این قطعنامه شکست سیاست داخلی و خارجی کسانی است که در پنج سال اخیر زمام امور کشور را در اختیار داشتند و اکنون بر خود آنهاست که چاره‌ای بیندیشند تا تبعات سوء تصویب این قطعنامه آسیب‌های جبران‌ناپذیری به کشور وارد نکند.

مسئولان دولت تلاش می‌کنند که تصویب این قطعنامه را امری بی‌اهمیت جلوه دهند، اما همه شواهد نشان می‌دهند که این قطعنامه نقطه پایانی است بر تلاش پنج‌ساله دول غربی برای یافتن توافقی بر سر مسائل هسته‌ای با ایران از طریق گفت‌و‌گو. هم لحن سخنرانی اوباما که به فاصله کوتاهی پس از اعلام تصویب قطعنامه ۱۹۲۹ ایراد شد، هم اعلام روسیه در به تعویق انداختن ارسال موشک‌های اس ۳۰۰ به ایران و هم مشاجره لفظی‌ای که بلافاصله پس از قطعنامه میان ایران و چین در گرفت، همه و همه از یک امر حکایت می‌کنند و آن اینکه جهان مصمم است که به هر قیمتی از ادامه غنی‌سازی اورانیوم توسط ایران جلوگیری کند. رأی ممتنع لبنان که معنایی جز همراهی اتحادیه عرب با تصویب قطعنامه علیه ایران ندارد، نه فقط اثباتی است بر نگرانی همسایگان ما در حاشیه جنوبی خلیج فارس از ایرانی هسته‌ای بلکه هشداری است برای کسانی که گوش شنوا دارند که این کشورها در پشتیبانی از تمامی سیاست‌هایی که پس از این علیه ایران اتخاذ شود کوتاهی نخواهند کرد.
آنچه جامعه جهانی را در تصویب قطعنامه ۱۹۲۹ مصمم‌ ساخت نه فقط تعلل، وقت‌کشی، پنهان‌کاری و لحن تهاجمی مسئولان ایران در قبال برنامه‌های هسته‌ای کشور بلکه رفتار خشونت‌بار این مسئولان است با معترضان به نتیجه انتخابات. سرکوب، شکنجه و کشتار مردم بی‌گناهی که در سکوت به نتیجه انتخابات اعتراض کردند، بیش از هر چیز به جامعه جهانی اثبات کرد که این مسئولان جز ستیز و جنگ سودایی در سر ندارند و جز به زبان زور نه سخن می‌گویند و نه سخنی را خواهند شنید. رفتار بی‌رحمانه مسئولان کشور در یکسال گذشته و قانون‌گریزی و فساد بی‌سابقه آنها در پنج سال اخیر به جامعه جهانی اثبات کرده‌است که حاکمان ایران نه کمترین ارزشی برای قراردادهای بین‌المللی قائل هستند و نه حتی در صورت توافق با جهان به عهد خود وفا خواهند کرد. کسانی که با مردم و مملکت خویش چنین می‌کنند چه ابایی خواهند داشت از راه اندازی جنگ و به آتش کشیدن منطقه. به تمامی این دلایل و فارغ از مفاد قطعنامه ۱۹۲۹، تصویب آن را باید نقطه آغازین سیاست جدیدی دانست که جامعه جهانی مصصم به اتخاذ آن در قبال ایران شده‌است. سیاستی با آغازی روشن اما با پایانی نامعلوم.
اینک ما در لحظه‌ای از تاریخ کشورمان قرار گرفته‌ایم که بحث دیگر بر سر سرنوشت ما در یکی دو سال آتی نیست. اینک دیگر بحث بر سر کمی گران‌تر خریدن اجناس تحریم شده در بازار جهانی یا درصدی بیشتر پرداختن برای بیمه واردات به ایران نیست. اینک دیگر بحث بر سر این نیست که این یا آن شرکت نفتی رغبتی به سرمایه‌گذاری نشان نمی‌دهد. بحث بر سر جایگزین شدن منطق گفت‌و‌گو با منطق جنگ است. جنگی از آن نوع که سال‌هاست عراق را به خاک و خون کشیده و چشم‌اندازی نیز برای رهایی این کشور از آن در آینده‌ای نزدیک متصور نیست. ما در یک قدمی برنامه تبادل نفت با غذا قرار داریم؛ در یک قدمی تعیین مناطق پرواز ممنوع برای نیروی هوایی کشور و در یک قدمی آن سرنوشتی که حساب شده یا نشده جهان صدام را به سوی آن سوق داد و او خواسته و ناخواسته به دام آن افتاد.
اینک زمان آن فرا رسیده که کسانی که کشور را با این مخاطرات مواجه کرده‌اند، خود راه حلی برای آن بیابند. یافتن این راه حل جز با تغییر سیاست‌هایی که در پنج سال گذشته بر داخل و خارج حاکم بوده نیست. گشایش فضای آزاد سیاسی و آزادی همه زندانیان سیاسی، حداقل تغییرات لازم در سیاست ناظر بر داخل؛ و پایبندی به موافقتنامه تهران با ترکیه و برزیل و تعلیق خودخوانده و یکجانبه غنی‌سازی اورانیوم، آن سیاست جایگزینی است که باید در قبال جامعه جهانی اتخاذ شود.
درد از شما و درمان نیز از شماست.