جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

جنبش سبز نقطه اتصال تاریخی شهدای استقلال ایران و شهدای راه آزادی

دوشنبه ۲۴ خرداد ۸۹ - ۴ نظر

محمد مهری
تاریخ ایران و به‌ویژه تاریخ معاصر ایران مملو از نام شهدایی است که جان و هستی خود را خالصانه نثار استقلال و آزادی کشور نمودند. فهرست بلند این شهیدان و جانباختگان از هر ده و شهر ایران با نام‌های شهیر و پر آوازه و یا گمنامان کم نام و نشان رنگین شده است. شهیدانی که آرش‌وار جان‌شان را بر سر ایمان‌شان گذاشتند و متواضعانه از هستی خود برای روشنی آینده مرز و بوم‌شان گذشتند.

اینک این شهیدان بخشی جدایی‌ناپذیر از وجدان عمومی ایرانیان و هویت ملّی‌مان را تشکیل داده‌اند. نمی‌توان ایرانی بود اما در برابر جانفشانی امیرکبیر، ستارخان و باقرخان، فرخی یزدی، مدرس، بایندر(۱)، دکترفاطمی، دکترشریعتی، حنیف نژاد، بیژن جزنی، خسرو گلسرخی و صدها شهید دستگاه سرکوبگر رژیم پهلوی و نیز شهدای پس از انقلاب که توسط حاکمیت فُقها به شهادت رسیدند سر تعظیم فرود نیاورد. همچنان که نمی‌توان ایرانی بود و به شهدای گمنام و یا شهیری چون چمران ، جهان آرا، همت، باقری و برادران باکری و هزاران شهید جوان و نوجوان و میانسال و کهنسالی که با قطره قطره خونشان استقلال ایران در برابر متجاوزان را حفظ کردند ارادت نورزید.
در کشاکش رخدادهای سیاسی پس از انقلاب ۵۷ بر اثر برخی غفلت‌ها و گاه رقابت‌های سیاسی و ایدئولوژیک تلاش شد تا میان مردم ایران و این ستاره‌های روشنی‌بخش شکاف ایجاد شود. حکومت تلاش کرد تا نام گروهی از شهیدان به تاریخ سپرده شود و با عناوین مجاهد و کمونیست و مخالف مذهب و غیره مردم را از این شهیدان دور کند. و البته با روشی انحصارطلبانه نام گروه دیگری از شهدای مملکت را مصادره به مطلوب کند. نام کسانی چون همت، چمران و باکری‌ها نمونه‌ای از این تلاش‌هاست.
از آن سوی نیز گروه‌های سیاسی مخالف و در مقابله با رژیم ضمن ارج‌گذاری از شهیدان وابسته به مرام و ایدئولوژی‌شان در بهترین حالت در برابر شهدایی که برای استقلال کشور جنگیدند و جان‌شان را نثار کردند سکوت پیشه کردند.
حاکمیت با استفاده ابزاری از نام شهیدانی که به‌ویژه در ایام جنگ هشت ساله از ایران و ایرانی دفاع کرده و متجاوز را در رسیدن به مقاصدش ناکام گذارده بودند، از این شهیدان ابزاری ساخته بود برای مقابله با آزادی و دمکراسی و در یک کلام مطالبات مدنی و دمکراتیک مردم ایران. کار به جایی رسیده بود که نیروهای سرکوبگر و گاه متجاوز خود را از سلاله همان‌هایی نشان می‌داد که از جان و مال‌شان برای ایران و استقلال ایران مایه گذاشته بودند. کم نبودند مردمانی که در برابر این تبلیغات رژیم مجاب شده بودند که چمران، باکری ها و همت و شهیدانی چون اینان اگر بودند اکنون در صف مقابل ملّت صف آرایی می‌کردند.
انتخابات سال گذشته ایران فقط یادآور ظهور جنبش سبز ایران نیست. بلکه از ابتدای انتخابات و در جریان تبلیغات مشخص بود اتفاقات با اهمیتی به واسطه این انتخابات در جریان است. فعال شدن تعداد بی‌شماری از نسل فرماندهان و رزمندگان دوران جنگ عراق با ایران در ستادهای انتخاباتی اقایان میرحسین موسوی و کروبی و نیز خانواده شهدای بزرگ کشور در این ستادهای انتخاباتی مقدمه‌ای بود برای پیوند دوبارة ملّت ایران با این قهرمانان استقلال ایران. ملّت ایران بار دیگر به حافظه تاریخی خود رجوع کرد. اگر این شجاعان جان بر کف نبودند صدام و داعیه‌های پان عربی‌اش می‌توانست سرنوشت شومی برای ایران و ایرانی رقم زند. امّا با مقاومت و دلیری اینان بود که به قیمت جان صدها هزار سرافراز، ایران از این هجوم وحشیانه در امان ماند. خرمشهر عزیز و ده ها شهر و روستای بزرگ و کوچک از زیر سایه اشغال آزاد شد و صدام ناکام. اینان هیچگاه به‌سوی مردم ایران آتش نگشودند؛ بلکه برای دفاع از مردم ایران بپا خاستند و جان‌شان را به مردم ایران هدیه کردند.
آری، در سده اخیر گروهی از روشنفکران و آرش‌های وطن برای آزادی ایران از چنگال استبداد با جان‌شان فداکاری کردند. شکنجه و زندان را به جان خریدند. گاه برخی حتی در انتخاب مسیر تُند یا کُند شدند ،به چپ یا راست رفتند اما خالصانه برای دستیابی به آزادی و عدالت جانبازی کردند و توسط اعدام پیشه گان و نیروهای شاه و یا فقیهان سلطان مآب شهید شدند و نام‌شان در همیشة ایران جاودانه شد.
گروهی دیگر نیز گویا به راهی دیگر برای استقلال ایران چه جانفشانی ها که نکردند. جوانی و آینده‌شان را قربانی ایران کردند. در این دفاع نیز گروهی از اینان گاه با فقها همراهی کردند اما هیچگاه حب جاه و مقام آنان را در مقام دفاع از استقلال کشور سست نکرد. اینان نیز در دفاع از استقلال ایران جاودانه شدند.
جنبش سبز کارکردهای زیادی داشت و یکی از مهم‌ترین آنها پیوند مبارک شهیدان استقلال و آزادی ایران بود. به همین دلیل بود که همسران، فرزندان و نزدیکان این شهیدان نیز از تعرض نیروهای سرکوبگر در امان نماندند. حمله وحشیانه به همسر شهید همت، همسران برادران باکری و دیگر اقدامات غیر انسانی کودتاگران، تلاشی بود نافرجام برای جدایی نمادهای استقلال از نمادهای آزادی ایران. و شعار همدلانة مردمان معترض به یورش وحشیانة سربازان تاریکی بر علیه خانوادة این نمادهای استقلال ایران چنین بود: بسیجی واقعی همت بود و باکری. و اینچنین بود که جنبش سبز نقطة اتصالی شد برای اتصال و پیوند شهدای استقلال و شهدای آزادی ایران.

(۱) دریاسالار کُرد ایرانی که بنای نیروی دریایی نوین ایران را نهاد و در هنگامه اشغال ایران در جنگ دوم جهانی جانش را بر سر دفاع از ایران در برابر نیروهای اشغالگربریتانیایی از دست داد.

× این مقاله توسط نویسنده برای سایت جمهوری‌خواهی ارسال شده‌است.