جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

فراخوان احمدی‌نژاد برای تظاهرات ۲۲ خرداد ۸۹

دوشنبه ۲۴ خرداد ۸۹ - ۰ نظر

متین غفاریان
در حالی که رهبران جنبش سبز در بیانیه‌ای از مردم خواسته‌اند روز ۲۲ خرداد تظاهرات انجام ندهند محمود احمدی‌نژاد دیگر نمی‌داند با چه زبانی مردم را برای آمدن به خیابان تحریک کند. در حالی که در طول یک‌سال گذشته سیاق مهندس آن بوده که پس از هر تظاهرات به سخن آید و هشیاری مردم را بستاید، این‌بار شیخ اصلاحات را هم با خود همراه کرده و دو روز قبل از هر اتفاقی مردم را به هشیاری فراخوانده. این را باید پدیده مبارکی دانست که معنای آن جز تقویت رهبری جنبش در داخل کشور نیست. در عوض احمدی‌نژاد برای اتفاقی در ۲۲ خرداد لحظه‌شماری می‌کند.

دوستان خارج‌نشین به نیت‌خوانی بیانیه اخیر رهبران افتاده‌اند که رهبران از چه ترسیده‌اند که عقب نشسته‌اند؟ غافل از آنکه در سیاست، مهم نیت و دلیل نیست. گرچه رهبران در بیانیه خود بیم تلف شدن جان و مال مردم را داده‌اند. اما مهم‌تر از هر دلیلی نتایج این لغو اهمیت دارد. در حالی که تصویب قطعنامه جدید شواری امنیت، دولت را در تنگنا قرار داده و بازی هوشمندانه اردوغان در برابر اسرائیل علم مبارزه با صهیونیسم را از احمدی‌نژاد ستانده و علی‌ لاریجانی طشت رسوایی بی‌قانونی دولت را از بام پائین انداخته و علی مطهری مکر غوغائیان ۱۴ خرداد را به خودشان بازگردانده و برنامه هدفمند کردن یارانه‌ها دولت را در خود غرق کرده، محمود احمدی‌نژاد به یک معجزه نیاز دارد. حالا پا کوبیدن بچگانه او که من رئیس‌جمهور ۲۵ میلیونی ـ ۲۴ میلیون ادعایی با سودش لابد ـ هستم هم دردی را دوا نمی‌کند.
او بی‌صبرانه منتظر غوغایی در ۲۲ خرداد است که همه این بحران‌ها را تعلیق کند. فرمان خاموش‌باش علی‌ لاریجانی و علی مطهری را از بالادست بگیرد و حکم اعدام زندانیان را به فرودست دهد و خود را آماج توطئه‌های استکبار جهانی معرفی کند و لشکر بیکاران و خانه‌خرابان از هدفمند کردن یارانه‌ها را جواب دهد که "نگذاشتند".
همه‌چیز آماده است. فرمان فراخوان به خیابان را اگر در سال ۸۸ میرحسین موسوی به اشارت داد، در خرداد ۸۹ محمود احمدی‌نژاد به صراحت می‌دهد و عجب که برخی دوستان خارج‌نشین هم دعوت او را لبیک می‌گویند و از خود نمی‌پرسند اشارت مستقیم او برای هتاکی به نوه امام و حامی جنبش در ۱۴ خرداد یا پخش برنامه "افشای" شیرین عبادی و گله گله گشت ارشاد در خیابان نشاندن که جوانان ـ‌نیروی اصلی سیاست خیابانی‌ـ را جریمه‌های میلیونی کنند جز برای تحریک مردم است؟
خیابان همیشه از آن ماست. بگذاریم محمود با بحران‌هایی که ساخته در خیابان تنها شود. بگذاریم گردان‌های اعزامی که از ۱۴ خرداد مهمان ناپیدای ما هستند در گرمای زودهنگام تهران عرق کنند و عطش‌شان برای زدن سیراب نشود. تصرف خیابان استراتژی نیست، کارناوالی نیست که هر دم دلمان هوسش را کند، تاکتیکی بود که زمانی بهترین ابزار بود و شاید ـ که نه، حتماـ دوباره به کار خواهد آمد. استراتژی اصلی گسترش جنبش و گرم نگه‌داشتن مردم است. هنری اگر دارید راهی جز خیابان بیابید.