جمهوری‌خواهی | احزاب| آزادی بیان|اقتصاد سیاسی|مزدبگیران| پیکار برابری| دانشگاه| بین‌الملل| حقوق بشر| سياست جنبش سبز

جای کسی که نیست؛ جای کسی که هست

جمعه ۲۷ آذر ۸۸ - ۰ نظر

علی شکوری راد
تخلفات آشکار در دهمین انتخابات ریاست جمهوری حتی معتدل‌ترین فعالان سیاسی را از اینکه بتوان به وحدتی ملی دست یافت بدون آنکه "مردم قانون را به‌دست گیرند و حق خود را از حاکمان بستانند"، ناامید کرد. این یادداشت در ضمیمة "روزنامة اعتماد" مورخ ۱۸ مهر ۸۸ منتشر شد.

جای کسی که نیست؛ جای کسی که هست
علی شکوری‌راد

خودم را می گذارم جای کسی که امروز شما نمی‌توانید با او مصاحبه کنید و سعی می‌کنم پاسخی برای سؤال شما در مورد وحدت ملی بیابم. او می‌تواند کسی باشد که بیش از ۱۰۰ روز است در سلول انفرادی به سر می‌برد و تقریباً از هر آنچه در این مدت در بیرون از زندان اتفاق افتاده بی‌خبر است. یا کسی که به علت اعتراض به نتایج انتخابات در یک تظاهرات مسالمت آمیز شرکت کرده اما مورد اصابت گلوله یا باتوم قرار گرفته و اکنون حدود ۱۰۰ روز است روی تخت بیمارستان افتاده است یا کسی که جنازه فرزند جوانش را که اولین تجربه سیاسی‌اش را در فضای انتخابات دهم تجربه می‌کرده است به او تحویل داده‌اند. یا در نهایت کسی که در زندان کهریزک... اما نه، جای خودم به سؤال شما جواب می‌دهم. خودم که وقتی میرحسین موسوی به صحنه آمد و سیدمحمد خاتمی به خاطر حضور او صحنه را ترک گفت برخلاف بسیاری از دوستانش که ناراحت و نگران بودند در یادداشتی نوشتم «موسوی گزینه یی برای همه است» و فکر می‌کردم عدول اصلاح طلبان از خاتمی به موسوی می تواند قدمی باشد به سوی تعامل دو جناح و وحدت بیشتر ملت، و چند روز پیش از انتخابات در یادداشتی که در روزنامه «اندیشه نو» چاپ شد، نوشتم «برد برای همه با موسوی و باخت برای همه با احمدی نژاد». کسی که حقیقتاً به دنبال برد برای همه بوده است و اکنون ۱۱۰ روز است رؤیای خویش را نقش بر آب می‌بیند و از آنها که گمان می‌برد بیشترین نفع را در حصول وحدت ملی ببرند جز وحشت آفرینی و خشونت در مقابل ملت ندیده است
.امروز همه چیز در اختیار آنهاست؛ دولت با ۲۱ وزارتخانه و صدها سازمان و شرکت بزرگ با درآمد هنگفت نفت و... صدا و سیما که با ده‌ها شبکه رادیویی و تلویزیونی شبانه روز دارد طرف مقابل را تبلیغ و ترویج می‌کند، تریبون‌های نماز جمعه و چندین خبرگزاری، روزنامه و ده‌ها سایت خبری که از بودجه بیت المال تغذیه می‌شوند، نیروی انتظامی و نهادهای نظامی عریض و طویل و... تنها چیزی که آنها ندارند حمایت مردم است. البته آنها این را هم می‌خواهند و طبیعی است که از شعار وحدت ملی در چنین شرایطی استقبال کنند. در حالی که همه بحث مربوط است به اعتراض مردم به نتایج اعلام شده انتخابات دهم و مردم همه سختی‌ها را به خاطر این موضوع متحمل شده‌اند، آقایان تازه می‌فهمند اعتراضات پشتوانه مردمی داشته است. پیشنهاد می کنند معترضان نتیجه انتخابات را بپذیرند تا وحدت ملی تحقق یابد. هیچ گاه صحبت از وحدت برای من این مقدار مشمئزکننده نبوده‌است. این رؤیایی بود که در سر داشتم اما بی رحمانه شکستندش. آنها به خودشان هم رحم نکردند.
با این حال اگر خواسته باشم امکانی را در مورد وحدت ملی در نظر بیاورم جز این نیست که قانون در همه حال محترم شمرده شود. قانون در جایی ارزشمند است که حامی حق ضعیف در برابر قوی باشد. مردم قانون را دست بگیرند و حق خود را از حاکمان بستانند و نه آنکه قانون دست حاکمان باشد و با هر تفسیر و تأویلی آن را در مقابل مردم قرار دهند و از آن به عنوان چماق استفاده کنند. با بودن قاضی مرتضوی در سمت دادستانی صحبت از وحدت ملی مضحک می نمود و با بودن آقای جنتی در رأس شورای نگهبان همچنان خنده دار است. با آقای احمدی نژاد به وحدت برسیم که چه بشود؟... دست از سر ما بردارید.